ανάπτυγμα του κυρίως κτηρίου του ΑΗΣ

Η ιστορία του συγκροτήματος του ΑΗΣ είναι άμεσα συνυφασμένη με την εγκατάσταση και την ανάπτυξη του δικτύου ηλεκτρικού ρεύματος στην Αθήνα, αρχικά για χρήση στον καινούργιο τότε ΗΣΑΠ, και σύντομα για την ηλεκτροδότηση της πόλης. Καθώς οι ανάγκες σε ηλεκτρικό ρεύμα αυξάνονταν, κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα, ο εξοπλισμός και τα κτίρια του ΑΗΣ, δέχτηκαν διαδοχικές αναβαθμίσεις και επεκτάσεις αντίστοιχα, για να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση. Σταδιακά, βρέθηκε σε αχρηστία καθώς υποσκελίστηκε από άλλες μονάδες παραγωγής, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στον αστικό ιστό.
Το κτίριο αποτελείται από τρία επιμήκη κλίτη στεγασμένα με δίριχτες στέγες ενώ το εσωτερικό ύψος κάθε κλίτους φτάνει τα 16 m. Ο εσωτερικός χώρος διαθέτει ένα μέρος του μηχανολογικού εξοπλισμού αν και μεγάλο κομμάτι των συνολικών εγκαταστάσεων έχει αφαιρεθεί ή καταστραφεί, κατά περίπτωση. Στην παρούσα φάση λόγω της κατάστασής του το κτήτιο δεν κρίνεται επισκέψιμο, ενώ τόσο το κτιριακό κέλυφος όσο και ο μηχανολογικός εξοπλισμός χρίζουν άμεσης συντήρησης. Αξίζει να σημειωθεί ως θετική εξέλιξη η πρόσφατη αφαίρεση όλων των υπολειμμάτων αμιάντου από τη Διεύθυνση Ακινήτων της ΔΕΗ.

Η Νότια είσοδος του εργοστασίου

Ο ΑΗΣ Νέου Φαλήρου, τα πέριξ αυτού κτίρια και το οικόπεδο στο οποίο βρίσκονται αποτελούν ακίνητη περιουσία της ΔΕΗ. Τόσο το ίδιο το κέλυφος του ΑΗΣ όσο και ο εντός του εργοστασίου εναπομένων μηχανολογικός εξοπλισμός έχουν κηρυχτεί διατηρητέοι βάσει της υπ’αρ. Γ/285/4357/9-6-86 Υπουργικής Απόφασης ΥΠΠΟ (ΦΕΚ 540 Β/4-7-86). Πρόκειται για το πρώτο ατμοκίνητο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής και είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος. Διατηρητέα έχουν επίσης κηρυχθεί και δύο ακόμη κτίρια εντός του συγκροτήματος.
Ολόκληρο το ακίνητο της ΔΕΗ καταλαμβάνει 22.150 m², ενώ το κεντρικό κτίριο (κλίτη Α-Β-Γ) του συγκροτήματος καλύπτει συνολική επιφάνεια 4,500 m².

Ιστορική Αναδρομή

Η ανέγερση του κεντρικού κτιρίου ξεκίνησε το 1869 και ακολούθησαν τέσσερις βασικές οικοδομικές φάσεις, ενώ ο μηχανολογικός εξοπλισμός στο εσωτερικό του δέχτηκε αναβαθμίσεις και προσθήκες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, ως το 1982 που σταμάτησε οριστικά να λειτουργεί.
Η Διεύθυνση Ακινήτων της ΔΕΗ έχει στο παρελθόν εκπονήσει μελέτες αξιολόγησης του ακινήτου ενώ υπάρχει ήδη από τη δεκαετία του 90’ εγκεκριμένη μελέτη για ανέγερση του διοικητικού κέντρου της ΔΕΗ στο οικόπεδο του ΑΗΣ. Παρ’ όλα αυτά το όλο εγχείρημα έχει παγώσει με βασική αιτιολόγηση την μικρή, για τους μελλοντικούς εργαζόμενους, προσβασιμότητα στη περιοχή, απουσία κεντρικού οδικού δικτύου και κόμβου Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Παραθέτουμε μια σύντομη αναδρομή της ιστορικού της ανέγερσης και των επεκτάσεων του συγκροτήματος μέχρι την οριστική διακοπή της λειτουργίας του.

• 1889 Ξεκινά η ηλεκτροδότηση της Αθήνας με μικρή μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος που εγκαταστάθηκε από την “ΓΕΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΡΓΟΛΗΨΙΩΝ” (ΓΕΕ) – Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες της εποχής, στο κέντρο της πόλης στην οδό Αριστείδου και ηλεκτροφώτισε τη Βουλή (τότε επί της οδού Σταδίου) και το Δημοτικό Θέατρο επί της οδού Αθηνάς
• 1899 Ιδρύεται η “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ συστήματος Thompson – Houston” (EHE) από την πολυεθνική “Thompson – Houston της Μεσογείου”, την Εθνική Τράπεζα και άλλους επιχειρηματίες, η οποία εξαγοράζει την ΓΕΕ.
• 1901 Η ΕΗΕ εξασφαλίζει το δικαίωμα παροχής ρεύματος στους τροχιοδρόμους και στον σιδηρόδρομο Αθηνών-Πειραιώς.
• 1903 Ιδρύεται στο Φάληρο ο ΑΗΣ ΦΑΛΗΡΟΥ, ο πρώτος ατμοηλεκτρικός σταθμός της χώρας για κάλυψη αναγκών ηλεκτροφωτισμού της πρωτεύουσας και ηλεκτροδότησης σιδηροδρόμων και βιομηχανίας. Το 1906 ο ΑΗΣ Φαλήρου ηλεκτροδότησε τον σιδηρόδρομο Αθηνών- Πειραιώς, ενώ το 1906 εγκαινιάστηκε η παροχή ρεύματος σε βιομηχανίες της περιοχής.
• 1905-1907 Ιδρύεται ο πρώτος ατμοηλεκτρικός σταθμός από άλλη ηλεκτρική εταιρεία στην οθωμανική τότε Θεσσαλονίκη για φωτισμό της πόλης και κίνηση των τραμ.
• 1905-1906 Ιδρύεται ο σταθμός του Λαυρίου από τη Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου, ο πρώτος ίσως σταθμός του οποίου βασικός πελάτης ήταν εξ’αρχήςμια βιομηχανικήεγκατάσταση, τα μεταλλουργεία της Εταιρείας
• 1926 Η ΕΗΕ μεταβιβάζει τα δικαιώματά της για την ηλεκτροδότηση της Αθήνας στην αγγλική εταιρεία “Power & Traction”, η οποία ιδρύει αρχικά δύο εταιρείες, την “ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ” (ΗΕΠ), και την “ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ” (ΗΕΔ), που συγχωνεύθηκαν λίγο αργότερα στην “ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ” (ΗΕΑΠ).
• 1927 Δημιουργείται από την “Power & Traction” ο νέος και πολύ μεγαλύτερος σταθμός του Κερατσινίου, χάρη στον οποίο ο πόλος του ΑΗΣ ΦΑΛΗΡΟΥ στην ηλεκτροδότηση της Αθήνας θα περιέλθει σε δεύτερη μοίρα. Εγκαθίσταται το πρώτο δίκτυο υψηλής τάσης με τριφασικό ρεύμα. Την ίδια επίσης εποχή γίνεται και η μετατροπή του ρεύματος από συνεχές 110 V σε εναλλασσόμενο 220/380 V.
• 1953 Ιδρύεται η “ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ” (ΔΕΗ) και ξεκινάει η διαδικασία ενσωμάτωσης των διάσπαρτων ηλεκτρικών εγκαταστάσεων σε ενιαίο, εθνικής κλίμακας δίκτυο, διαδικασία που θα ολοκληρωθεί ύστερα από 20 περίπου χρόνια. Μεταξύ 1953 και 1968, η ΔΕΗ εξαγόρασε σταδιακά περίπου 415 διαφορετικές επιχειρήσεις παραγωγή και διανομής ρεύματος σε όλη την Ελλάδα.
• 1960 Η ΔΕΗ εξαγοράζει τον ΑΗΣ ΦΑΛΗΡΟΥ από την ΗΕΑΠ.
• 1972 Ο ΑΗΣ Φαλήρου διακόπτει οριστικά τη λειτουργία του.
• 1982 Κηρύσσεται διατηρητέο μνημείο.

Απρίλιος 2001. Η ανοιχτή κοίτη του Κηφισού στο ύψος του Μοσχάτου. Αριστερά διακρίνεται ο ΑΗΣ Φαλήρου και το ΟΤ 29-30.

Ιούνιος 2004. Έργασίες επικάλυψης της κοίτης του Κηφισού. Στα δεξιά διακρίνεται ο ΑΗΣ και το ΟΤ 29-30. Πηγη: ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΤΕ

Ο Κηφισός διαρρέει το κεντροδυτικό τμήμα του Λεκανοπεδίου της Αθήνας. Πηγάζει από τις βορειοδυτικές υπώρειες της Πεντέλης και από τα υψώματα που βρίσκονται μεταξύ Πεντέλης και Πάρνηθας. Διασχίζει την Δεκέλεια, την Μεταμόρφωση (Κουκουβάουνες), τη Νέα Φιλαδέλφεια, τα Πατήσια, την Κολοκυνθού, τον Αγ. Ιωάννη Ρέντη και εκβάλλει στο Νέο Φάληρο.
Μέχρι λίγο πριν τα τέλη του 19ου αιώνα το τοπίο το Κηφισού παρέμενε σχεδόν αναλλοίωτο.
Στα τέλη του 19ουαιώνα ξεκινούν έργα διευθέτησης του Κηφισού, αντιπλημμυρικού χαρακτήρα. Μετά τη μεγάλη πλημμύρα της 17ης Νοέμβρη του 1896 κατασκευάζονται τάφροι για την εκβολή του Κηφισού, ενώ γίνονται έργα διευθέτησης της κοίτης του στο τμήμα κάτω από την οδό Πειραιώς (1900). Το υπόλοιπο τμήμα θεωρείται ακόμη αγροτική έκταση.
Τρεις ήταν οι συνιστώσες που έφεραν τη βιομηχανία στις παρακηφίσιες περιοχές:

• Σημαντικός παράγοντας ήταν το είδος των μηχανημάτων στα εργοστάσια, που σε μεγάλο ποσοστό λειτουργούσαν με υδροτουρμπίνες και ατμομηχανές. Αν και σύντομα θα στρέφονταν στον ηλεκτρισμό, εν τούτοις μέχρι σταδιακά να εγκαταλειφθεί η παλιά τεχνολογία, το νερό ήταν απαραίτητο.
• Ο Ελαιώνας βρίσκεται επίσης σε μια στρατηγική θέση αφού διαμέσου του • περνά ο άξονας Αθήνας-Πειραιά. Το 1835 κατασκευάζεται η οδός Πειραιώς.
• Στη συνέχεια έρχεται η σιδηροδρομική σύνδεση της Αθήνας και του • Λιμανιού της με τις γραμμές Πειραιώς – Αθηνών – Πελοποννήσου (1884), Πειραιώς -Αθηνών -Λαρίσης (1904) και Πειραιά – Θησείου (1869).

Μέχρι τα τέλη του 1910 η βιομηχανία εξαπλώνεται στο νότιο τμήμα των παρακηφισίων περιοχών και βιομηχανικά λύματα χύνονται στο ποτάμι και το μολύνουν. Μετά το ΄22 και την εγκατάσταση των προσφύγων η πόλη επεκτείνεται άναρχα γύρω από τον Κηφισό. Οι απαιτήσεις της αστικής και βιομηχανικής ανάπτυξης σε τεχνικές υποδομές, θέτουν το ζήτημα της «αξιοποίησής» του ως τμήμα του αστικού δικτύου υποδομών.

• 1935 ξεκινούν τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας και διευθέτησης της κοίτης του Κηφισού στο τμήμα πάνω από την οδό Πειραιώς και μέχρι τις «Τρεις Γέφυρες». Παράλληλα, μελετάται και κατασκευάζεται κατά μήκος του Κηφισού ο Κεντρικός Αποχετευτικός Αγωγός της Αθήνας. Την ίδια περίοδο ξεκινά ο προγραμματισμός του κυκλοφοριακού έργου του Κηφισού.
• 1937 ανακοινώνεται για πρώτη φορά το σχέδιο της μεγάλης λεωφόρου εκατέρωθεν του ποταμού. Η διευθέτηση ολοκληρώνεται το 1956.
• 1940 εκπονείται το «Σχέδιο πρωτευούσης». Στον τομέα της εργασίας σημειώνει ότι το εμπορικό και διοικητικό κέντρο και η βιομηχανία «δεν αποτελούν ίδια σαφώς καθορισμένα κέντρα, αλλά διαμορφώθηκαν κατά τρόπον όχι οργανικό και συγκροτημένο», και τελικά καταλήγει στην αποτύπωση των υφιστάμενων τότε βιομηχανιών Πειραιώς, περιοχής Ν. Ιωνίας, Ελαιώνα και Δραπετσώνας, σημειώνοντας ότι το Ανώτατο Πολεοδομικό Συμβούλιο έχει εγκρίνει στις περιοχές αυτές την εγκατάσταση πολλών ακόμα βιομηχανιών.

Από τότε και για αρκετές δεκαετίες το επίσημο κράτος χωροθετούσε όποια λειτουργία θεωρούσε «οχλούσα» και βιομηχανική στην περιοχή του Ελαιώνα γενικότερα, και ειδικότερα στο Μοσχάτο, στο Ρέντη, στον Ταύρο και στην Καλλιθέα.
Στην περιοχή υπάρχουν κυρίως οι κλάδοι της ελαιουργίας, της χημικής βιομηχανίας, των κατασκευών, τα βυρσοδεψία, η υφαντουργία, η βιομηχανία τροφίμων, οινοποιίας και πάγου . Από τις πιο γνωστές βιομηχανίες μπορούμε να σημειώσουμε τις εξής για την περιοχή του Κηφισού:

• Στην οδό Πειραιώς εργοστάσια ΕΛΑЇΣ, ΒΙΑΜΥΛ, Ρόκα, Πουρσάλογλου, Κεραμικός, ΧΡΩΠΕΙ, το παλιό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος της ΗΕΜ, η Τρινάλ, η Μινέρβα, τα Ψυγεία Όλυμπος, η ADELCO
• Στην Πέτρου Ράλλη το ζυθοποιείο Φιξ, τα Μπισκότα Παπαδοπούλου και η αποθήκη υλικών του ΟΤΕ.

Στις βιομηχανίες τις περιοχής Αγίου Ιωάννη Ρέντη, του Νέου Φαλήρου και του Μοσχάτου και των γύρω δήμων απεικονίζεται όλη η καθημερινή ζωή της Αθήνας της δεκαετίας του ’50, μια και οι βιομηχανίες αυτές αφορούν γνωστά καταναλωτικά αγαθά λαϊκής κατανάλωσης και ευρείας κυκλοφορίας, όπως τα παπούτσια ΕΛΒΙΕΛΑ και ΙΝΔΙΑΝΑ, η ΒΙΑΜΥΛ, η ΧΡΩΠΕΙ, τα διάφορα ψυγεία πάγου, η ΕΛΑΪΣ, η ΜΙΝΕΡΒΑ, ο ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ.

Η βιομηχανική ανάπτυξη της περιοχής συνεχίστηκε μέχρι περίπου τα τέλη της δεκαετίας του ’50, όταν με τη στροφή στις οδικές μεταφορές και την κατασκευή των εθνικών οδών Κορίνθου και Λαμίας άρχισε η εγκατάσταση νέων μεγάλων βιομηχανιών και μετεγκατάσταση παλιών μεγάλων μονάδων πάνω στους δρόμους αυτούς.
Τη δεκαετία του ΄60 η ανεξέλεγκτη αστικοποίηση και η πρακτική της κάλυψης των ρεμάτων αυξάνουν τις πλημμυρικές παροχές του ποταμού. Η κοίτη κρίνεται ανεπαρκής και η αναδιευθέτηση απαραίτητη.
Μέσα στην δεκαετία του ΄70 αποφασίζεται η κατασκευή ανισόπεδων κόμβων στις παρακηφίσιες λεωφόρους και η κάλυψη του Κηφισού και των συμβαλλόντων ρεμάτων στο τμήμα μεταξύ της Π. Ράλλη και των «Τριών Γεφυρών» και η δημιουργία οδικής λεωφόρου. Η κατασκευή ξεκινά το 1993.
Η κρίση των δεκαετιών ΄70 και ΄80 οδηγεί την Ελλάδα στα πρόθυρα της αποβιομηχάνισης. Αρκετά από τα εργοστάσια της περιοχής κλείνουν, άλλα εξακολουθούν να λειτουργούν ανάλογα με τον κλάδο παραγωγής τους.

Ο λόγος που επιλέξαμε τον ΑΗΣ Φαλήρου, αντί κάποιου άλλου βιομηχανικού συγκροτήματος από τα πολλά που βρίσκονται κατά μήκος του Κηφισού, έχει να κάνει με τους ίδιους τους λόγους που κάποτε ευνόησαν την ανάπτυξη της βιομηχανίας στις παρακηφίσιες περιοχές.

• Η ροή της ανοιχτής (αν και καλυμμένης πλέον) κοίτης του ποταμού Κηφισού ακριβώς δίπλα στο οικόπεδο (το νερό αποτελούσε τότε ακόμα απαραίτητο στοιχείο για την ψύξη και τη λειτουργία των μηχανημάτων των εργοστασίων).
• H άμεση γειτνίαση με τις γραμμές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου  (και εν δυνάμει με το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο).
• Η απομακρυσμένη από την οικιστική ανάπτυξη του κέντρου τοποθεσία του (Η οικιστική ανάπτυξη γύρω από τον Κηφισό παραμένει ελάχιστη και το φυσικό τοπίο σχεδόν αναλλοίωτο εκτός από την περιοχή του Φαλήρου, όπου αρχίζει ήδη η ανάπτυξη της βιομηχανίας. Μετά το 1922 και κατά το μεσοπόλεμο ο πληθυσμός του λεκανοπεδίου αυξάνεται ραγδαία.

Οι τρεις παραπάνω λόγοι κατέστησαν την συγκεκριμένη τοποθεσία ιδανική για την εγκατάσταση ενός μεγάλης κλίμακας εργοστασίου παραγωγής ενέργειας, για τα αναπτυξιακά δεδομένα της χώρας και της εποχής του.
Σήμερα, παρόλο που ο ΑΗΣ Φαλήρου βρίσκεται πια περικυκλωμένος από τον ραγδαία ανεπτυγμένο αστικό ιστό, συνορεύει ωστόσο με σημαντικούς άξονες υπερτοπικού χαρακτήρα όπως οι λεωφόροι Πειραιώς και Κηφισού. Σε συνδυασμό δε με τα υπάρχοντα στοιχεία που αναφέραμε, συντίθεται πλέον ξεκάθαρα η εικόνα ενός χώρου με τεράστιο δυναμικό.
Πιστεύουμε ότι τα ίδια φυσικά στοιχεία και ανθρώπινες υποδομές που ενεργοποίησαν κάποτε την περιοχή, εξακολουθούν να υπάρχουν και μπορούν εν δυνάμει, ιδωμένα υπό το πρίσμα της σημερινής εποχής να αξιοποιηθούν λειτουργώντας ξανά ως καταλύτες για την αποκατάσταση και την επανενεργοποίηση του συγκεκριμένου χώρου. Εκπέμποντας την αναζωογόνηση του αστικού και πολιτισμικού τοπίου, θα τονώσει την ευρύτερη περιοχή, λειτουργώντας παράλληλα και ως υπερτοπικός πόλος έλξης.

Το ΟΤ 29-30 όπως φαίνεται από την οδό Πειραιώς. Στο βάθoς διακρίνεται η λεωφόρος Κηφισού.

Το οικόπεδο αυτό βρίσκεται επί της οδού Πειραιώς στα βόρεια του ΑΗΣ και ακριβώς δίπλα από το πρόσφατα αποκατεστημένο συγκρότημα του παλιού εργοστασιού “Σάνιτας” που σήμερα λειτουργεί ως Πολιτιστικό Κέντρο, γνωστό και ως “Σχολείον”.
Η έκταση του οικοπέδου μετά τα εγκεκριμένο ρυθμιστικό σχέδιο του 1980 ανέρχεται σε 13,450 m², και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 φιλοξενούσε το εργοστάσιο της εταιρείας ΒΙΣ.
Η τοποθεσία του οικοπέδου είναι εξαιρετικά κομβική αφού βρίσκεται ακριβώς στη συμβολή της Λεωφόρου Κηφισού και Πειραιώς αλλά κυρίως επειδή εφάπτεται του Κηφισού ποταμού. Ιδιοκτήτης του οικοπέδου είναι η εταιρεία Helios Plaza, θυγατρική της Plaza Centers, που ειδικεύεται στην κατασκευή εμπορικών κέντρων σε όλο τον κόσμο.
Στα σχέδια της ιδιοκτήτριας εταιρείας προβλεπόταν η ανέγερση νέου μεγάλου εμπορικού κέντρου αναψυχής (περίπου 25,000 m²) με υπόγειο χώρο στάθμευσης και δημιουργία (ως απόδοση “δώρου” στον ΗΣΑΠ) ενός νέου σταθμού στο πίσω μέρος του οικοπέδου.
Ωστόσο, η κατασκευή του εμπορικού κέντρου, έχει αναβληθεί καθώς αρχικά βρέθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα στον χώρο, (στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται τα ερείπια των Μακρών Τειχών, που συνέδεαν την Αθήνα με το επίνειο της, τον Πειραιά). Στην δεκαετία που μεσολάβησε από την διακοπή των εργασιών για το νέο εμπορικό κέντροτης Helios Plaza, που σύμφωνα με τα σχέδια θα ήταν το μεγαλύτερο της Ελλάδας σε επιφάνεια (ακόμα και σήμερα), άλλαξαν πολλά στον εμπορικό χάρτη της Μητροπολιτικής Αθήνας, που πιθανόν επιτρέπουν να εξετάσουμε και εναλλακτικές νέες προτάσεις χρήσεων για το οικόπεδο.

Η περιοχή μελέτης

Η υπό εξέταση περιοχή βρίσκεται στο Νέο Φάληρο, εντός Σχεδίου Πόλεως Ν. Φαλήρου στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Κηφισού. Πρόκειται για το κτιριακό συγκρότημα του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού (ΑΗΣ) του Νέου Φαλήρου το όμορο οικόπεδο προς την οδό Πειραιώς (Οικοδομικά Τετράγωνα Ο.Τ. 29-30), καθώς και οι εκατέρωθεν όχθες του Κηφισού ποταμού. Τα δυο Ο.Τ. εφάπτονται στην δυτική όχθη του Κηφισού ποταμού και χωρίζονται από τη σιδηροδρομική γραμμή Πειραιάς – Ομόνοια του ΗΣΑΠ.
Επιλέξαμε να μελετήσουμε τις παραπάνω αστικές ενότητες μαζί, στα πλαίσια ενός αστικού σχεδιασμού (projet urbain), θεωρώντας ότι η κλίμακα του συγκροτήματος, καθορίζει εν πολλοίς την κλίμακα της επέμβασης και της επιρροής στο ευρύτερο περιβάλλον του. Η τελική μας πρόταση πιθανόν να εξειδικεύεται και εμβαθύνει κατά κύριο λόγο στα κτίρια του ΑΗΣ, στα πλαίσια όμως μίας συνολικής αντιμετώπισης.

Ο λόγος που επιλέξαμε τον ΑΗΣ Φαλήρου, αντί κάποιου άλλου βιομηχανικού συγκροτήματος από τα πολλά που βρίσκονται κατά μήκος του Κηφισού, έχει να κάνει με τους ίδιους τους λόγους που κάποτε ευνόησαν την ανάπτυξη της βιομηχανίας στις παρακηφίσιες περιοχές.

• Η ροή της ανοιχτής (αν και καλυμμένης πλέον) κοίτης του ποταμού Κηφισού ακριβώς δίπλα στο οικόπεδο (το νερό αποτελούσε τότε ακόμα απαραίτητο στοιχείο για την ψύξη και τη λειτουργία των μηχανημάτων των εργοστασίων).
• H άμεση γειτνίαση με τις γραμμές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου • (και εν δυνάμει με το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο).
• Η απομακρυσμένη από την οικιστική ανάπτυξη του κέντρου τοποθεσία του (Η οικιστική ανάπτυξη γύρω από τον Κηφισό παραμένει ελάχιστη και το φυσικό τοπίο σχεδόν αναλλοίωτο εκτός από την περιοχή του Φαλήρου, όπου αρχίζει ήδη η ανάπτυξη της βιομηχανίας. Μετά το 1922 και κατά το μεσοπόλεμο ο πληθυσμός του λεκανοπεδίου αυξάνεται ραγδαία.,

Οι τρεις παραπάνω λόγοι κατέστησαν την συγκεκριμένη τοποθεσία ιδανική για την εγκατάσταση ενός μεγάλης κλίμακας εργοστασίου παραγωγής ενέργειας, για τα αναπτυξιακά δεδομένα της χώρας και της εποχής του.
Σήμερα, παρόλο που ο ΑΗΣ Φαλήρου βρίσκεται πια περικυκλωμένος από τον ραγδαία ανεπτυγμένο αστικό ιστό, συνορεύει ωστόσο με σημαντικούς άξονες υπερτοπικού χαρακτήρα όπως οι λεωφόροι Πειραιώς και Κηφισού. Σε συνδυασμό δε με τα υπάρχοντα στοιχεία που αναφέραμε, συντίθεται πλέον ξεκάθαρα η εικόνα ενός χώρου με τεράστιο δυναμικό.
Πιστεύουμε ότι τα ίδια φυσικά στοιχεία και ανθρώπινες υποδομές που ενεργοποίησαν κάποτε την περιοχή, εξακολουθούν να υπάρχουν και μπορούν εν δυνάμει, ιδωμένα υπό το πρίσμα της σημερινής εποχής να αξιοποιηθούν λειτουργώντας ξανά ως καταλύτες για την αποκατάσταση και την επανενεργοποίηση του συγκεκριμένου χώρου. Εκπέμποντας την αναζωογόνηση του αστικού και πολιτισμικού τοπίου, θα τονώσει την ευρύτερη περιοχή, λειτουργώντας παράλληλα και ως υπερτοπικός πόλος έλξης.